فعلا با اجازه

(منبع عکس: اینجا)

همین دیگه، هر کسی هر چقدر بکاره همون قدر درو می کنه، نه بیشتر و نه کمتر. درسته؟
فکر می کنم که برای رسیدن به هدفهام نیاز دارم که فعالیت اینترنتی خودم رو خیلی محدود کنم. دروس دانشگاهی و هنرجو بودن بازیگری تقریبا بیشتر ِ ساعت من رو پُر می کنه و دیگه وقتی برای اینجا نمی مونه. البته این داستان ِ ماه ها پیش هست. این مدتی که اینترنت به طور اساسی وارد زندگیم شده، بدون کنترل و نظارت در حال استفاده ازش هستم که مطمئنا به آیندم آسیب می رسونه.
به این نتیجه رسیدم که باید در استفاده ام از اینترنت برای مدتی یه تجدید نظر اساسی و اصولی کنم. چون اگر به همین روند ادامه بدم تنها آینده و هدف هام رو از دست خواهم داد، در حالیکه اینترنت برای ۳۰ یا ۲۰ سال دیگه هم هست ولی اون چیزی که ارزشمنده و آدم نباید با سهل انگاریش و بی برنامه گیش از دست بده، فرصت و موقعیت ِ خوب در زندگیه. اینترنت هم یه ابزاریه برای ساختن یه موقعیت طلایی نه وسیله ایی برای تخریب اون. البته این هم هست: شرایط زندگی و موقعیت. وبلاگنویسی و فعالیت گسترده اینترنتی رو در زمان خودش شروع نکردم.
با همه ی صحبت ها و با فکر ِ چند روزه به این جمع بندی رسیدم که وبلاگنویسی خودم رو تقریبا قطع کنم برای یه مدتی. هرچند برای من ِ عاشق ِ دنیای ِ زیبای وب سخته ولی باید این کار رو بکنم برای هدر ندادن ِ فرصت و زمان. البته ماهیانه “یک دانه”ی ناقابل پست خواهم گذاشت. پس خانه و متعلقاتش پایدار و استوار خواهد بود تا زمانی که احساس کنم فعالیت گسترده ی اینترنتی و وبلاگنویسی آسیبی به اهداف و موقعیت های من در زندگی نخواهد زد.
قصد دارم در این مدت چند ساله، دروس دانشگاهی رو با توجه به اون چیزی که برای خودم در آینده ترسیم کردم به سرانجام برسونم، رشته ی خوب بازیگری رو ادامه بدم، فوتبال نگاه کنم، کتاب بخونم، بیشتر در اجتماع قدم بزنم، پریزون بریک و لاست ببینم و چیپس تناول کنم و گاهی هم وبلاگ بخونم تا در جریان اتفاقات وبلاگستان و اینترنت قرار داشته باشم. تقریبا فعالیت جدی در اینترنت نخواهم کرد.

کلوم آخر
اول ها نوشتنم مفتضح بود ولی کم کم راه افتادم و نوشتنم به سطح خوبی رسید به طوریکه گهگاهی از این مهم ذوق مرگ می شدم. از این بابت الان هم راضی هستم. واقعا تمام سعی من این بود چیز مفیدی در ابتدا خودم یاد بگیرم و در انتها منتقل کنم. اصل اول وبلاگنویسی صداقته که همیشه رعایتش کردم. از دعوی های وبلاگی هم به شدت دوری جستم و خواهم جست. شما هم این کار رو کنید چون “داد و هوار کشیدن” آخر عاقبت نداره. حرف بعدیم اینه: قرمزته، مطمئن باشید پرسپولیس قهرمان آسیاست. حرف انتهایم اینه که از همه دوستان، آشنایان و ناآشنایان سپاسگذارم که با نوشتن هاشون چیزی به من یاد دادند، حتی یک کلمه.

فعلا والسلام.

پستی مرتبط با این پست در بلاگ نیست

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.