چندگانه ی خودمانی
اول، درس درس باز هم درس.
دوم، همشهری جوان در شماره ی جدیدش اومد گیر داد به سریال های خارجی، اونم با این تیتر: پدیده “هجوم سریال های خارجی”. کار جالبی کرد بهرحال! حداقل نشون داد تک و توک کارهای به روز در رسانه های ایرانی وجود داره. پیشنهاد می کنم این شماره رو بخوانید، اطلاعات جالبی از میزان آگاهی ِ مسولان در این باره دستگیرتون میشه. مثلا یکی که کارشناس مذهبی بوده گفت: “اتفاقا به نظر من سریال های تولیدی ما سریال های جذابی هستند. جذاب و تاثیرگذار”! این مثلا پاسخی بود برای این سوال که: “اگر سریال های جذابی داشتیم، این گرایش به سریال های خارجی به وجود نمی آمد”.
یا مثلا سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس یک جایی گفت: “این سریال ها به صورت ماهواره ای پخش می شود؟”
بعد روش های پخش اپیزود سریال ها رو بین ملت بررسی کرد. بعد ِ اون هم، چند ده سریال رو خیلی قشنگ و بعضا کامل بررسی کرد، مثل سریال های لاست، ۲۴، سوپرنچرال، قهرمانان، فرار از زندان، فلش فرارد، دو نفر و نصفی، آفیس، سی اس آی، دکستر، سیمپسونها و غیره.
سوم، اینجا کمی گرد و خاکی شده، ایشالا بعد ِ شکستن شاخ غول مفصلا خواهم نوشت.
پستی مرتبط با این پست در بلاگ نیست
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
چه عجب دست از سرِ کتابا ورداشتی حاجی
بعضی اوقات در میره از دستم دیگه
یک سالی میشه که دیگه همشهری جوان جلو روم باشه هم نگاش نمی کنم، یکی از دلایلش هم اینه که حدود بیش از نیمی از مطالبش در مورد تلویزیون مذخرف و دخترونه ایرانه(دخترونه منظورم خاله زنکیه).
مورد بعد هم اینکه چرا ما نمی خوایم نگاهمون رو به دنیا عوض کنیم؟ آخه یعنی چی هجوم سریال های خارجی؟!! مگه همه دنیا اینارو نمی بینن؟! یعنی چی بروز نیستن سریالها؟! یعنی اگه بروز بودن دیگه مجبور نبودن مردم برن خارجی ببینن؟ یعنی ایرانو مثل یه زندان بزرگ کنیم که خودمون درست کنیم خودمون بخریم خودمون بپوشیم بقیه دنیام همه فاسدن!
بیایم این روحیه های دیکتاتور پسند رو از خودمون دور کنیم، بیایم بازتر ببینیم مسائل رو، مجلاتی مثل همشهری جوان هرچند موفق به جذب مخاطب زیادی شده، ولی روحیه دیکتاتورپسندی و پرورش اون درش موج میزنه. همونطور که از مدیر مسئول و سردبیرش می شه این رو فهمید.
رضا: اول، فقط دو شماره از همشهری جوان رو خوندم و نظری نمیتونم دربارش بدم. دوم، منظورم از به روز بودن این بود که حداقل یک روزنامه ای به صحبت درباره ی مثلا سریال های خارجی بپردازه. کما اینکه کل این معرفی های همشهری جوان اصلا انتقادی نبود و بیشتر تعریف داستان ها بود. سوم، بهرحال خودم ۶ الی ۷ سریال خارجی رو همگام با پخشش دنبال میکنم و همینطور فیلم. سه سال و اندی ه که هیچ مجموعه یا حتی فوتبالی رو از تلویزیون ایران دنبال نمیکنم؛ پس منظورتون رو اساسا از روحیه های دیکتاتورپسند درک نمیکنم!